هواپیمایی با مسافری برجسته و با بهترین محمولههای ممکن به سمت مقصدی پرواز کرده است و پیام داده است که شرایط را در فرودگاه مقصد برای فرود آمدنش مهیا کنند.
مردمان شهر مقصد همگی بر روی باند فرودگاه نشسته و دست به دعا برداشتهاند که خدایا هواپیمای مسافر ما بهسلامت فرود بیایید و خدایا زودتر و به بهترین نحو ممکن فرودش را ببینیم.
خلبان فرودگاه را میبیند که مردم بر روی آن دست به دعا برداشتهاند از طرفی چند متر آنطرفتر باند فرودگاه را سیل برده است و اصلاً امکان فرود وجود ندارد.
روشنایی لازم و امنیت لازم هم برای فرود مهیا نیست. پس به ناچار دوباره اوج میگیرد و فرود منتفی میشود.
تکلیف ما در فرج امام زمان
حضرت امام عصر (عج) از همه ما برای ظهور مشتاقتر است؛ اما شرایط ظهور ایشان مهیا نیست.
امروز وظیفهی ما فراهم کردن شرایط و صاف کردن پستیوبلندیهایی است که مانع از ظهور حضرت حجت میشوند.
تکلیف و وظیفه ما بیش از دعاست چون اگر دعایی مستجاب باشد دعای حضرت عصر برای ظهورشان است.
منظورم این نیست که نباید دعا کرد برعکس منظور این است که علاوه بر دعا باید وارد میدان شد و آتش به اختیار وار برای فرج تلاش کرد.
اگر سالیان سال است که همگی دست به دعا برداشتهایم و ظهور رخ نمیدهد حتماً باز شدن گره غیبت در انجام تکلیف عملی ما نهفته است.
اگر ما برای رفع موانع فرج اقدام نکنیم افراد دیگر این کار را خواهند کرد، هرکسی برای رفع این موانع توانی دارد و غفلت ما از توانایی هایمان تنها به ضرر خود ماست.
همه ما به لطف خدا توانایی هایی داریم و باید خود را مکلف کنیم تا برای فراهم شدن زمینه ظهور گام برداریم.
گامی شایسته و درخور که ان شا الله در زمان حضورمان در ظهور از بیعملی خود خجل نباشیم.
از آن مهمتر مراقب باشیم تا با رفتار و اعمالمان سبب ایجاد موانع در مسیر ظهور نباشیم.
دیدگاه ها